Ersal ÖZKAN

Yalnız açığa çıkan ışığı görebiliyorsan,
Yalnız söylenen sesi duyabiliyorsan,
Ne görebiliyorsun,
Ne duyabiliyorsun... Cibran...

ÖZE DÖNÜŞ

Farkında olmadan kirlendik

Özden uzak

Görünen yerlerimizi temizledik.

Özü bulmak için kaybolduğumuz yere

Başka bir ifadeyle

Kendimizi bulduğumuz yere gitmemiz

Kaybettiklerimiz toplamamız gerekirdi

Bu amaçla çıktık yola

Mevlana’yı Şems-i

Yunus’u

Ahi Evran’ı

Toros’lar da nasırlı bir eli

Arar gibi aramalıydık

Balık hafızamızın unuttuklarını

Köy çeşmesi başında soluklanırken

Mehmet’in Zeynep’i beklediği gibi beklemeliydik.

Bir anı, bir duruşu yakalamak için

Yakmak için yanmalıydık.

Çünkü kolay değil bir uyanışı

Bu uyanışın mihmandarını anlatmak

Eğer Anadolu’da binlerce Recep

Aynı düşü kuracaksa römork altında

Toprağa uzanıp yatmalıydık günlerce

Toprak ol, toprak ol ki gül açsın sende

Bak topraktan başka karışan var mı bedene

Felsefesinde

Toprağa karışmalıydık

Toprağa gönül veren insanların destanını anlatmak için…

Çıkınımızda “aşk”

Kavruk yüzlerimizde aynı bakış

Teyemmüm etmek için çıktık yola

Gözyaşlarımızda duş alıp

Kendi külümüzle yıkarken çamaşırlarımızı

Yüreğe uzattık mikrofonu

Sevgiye takıldı objektifimiz

Bir kadın anlatırken rüyasını öykümüzün can alıcı kısmını işte o vakit yazdık. Dedim ya, yazgı ağlatacak kadar etkileyiciydi, ağlanacak kadar destansı. Üstelik tüm olumsuzluklara rağmen sadece bir sene vakitleri vardı Çoban Yıldızına yürüyen insanların

İş te o zaman  Anadolu’da binlerce ozanın sazının  telleri mırıldandı en çok hikâyemizi… Duyan duydu, duymayan masal saydı...

Ve bir adam uzaktan yaktı kilisenin mumlarını, günah çıkartanlara inat biz sevap çiçeklerini sevgiyle büyütenlerin alın terini silmek için bir şadırvan başında mendillerimizi yıkayacaktık.

Ersal ÖZKAN

Henüz Yorum Yapılmamış.