Tabela Değiştirmekle Şehir Olunmaz: Köylüyü Küstüren Ekonomi Düzelmez!
Bir gecede atılan imzalarla, kâğıt üzerindeki tabela değişiklikleriyle köyleri "mahalle" yaptık. Adına da "şehirleşme" dedik.
Peki, ne oldu?
Öncelikle köyleri şehirleştirdik, yani köy statüsünden çıkarıp mahalle yaptık; köylüyü kandırılarak kente taşıdık ve şehirde sahipsiz bıraktık. İlk basamakta tarım arazilerinin imara açtık, ülke üretimini ve ekonomisine en büyük darbeyi vurduk.
Köyden şehre göçü hızlandırdık; şehirlerde işsiz kalan yüz binlerce tarım üreticisi, işsizliğin kıskacında ve kimlik mücadelesiyle ezildi.
Köyündeki tarlasını imar ve ranta teslim eden üreticiyi, büyükşehirlerin çeperlerinde asgari ücrete talim eden, sahipsiz ve işsiz birer tüketiciye dönüştürdük.
Şehir sayısını artırmakla övünürken, bu ülkenin şah damarı olan üretimi kendi elimizle kestik.
Rakamlar ortada, tablo acı: Türkiye’de son 20 yılda neredeyse Belçika yüzölçümü kadar, yani 3 milyon hektara yakın tarım arazisi betonlaşmaya ve imara kurban edildi.
2012’de çıkarılan Büyükşehir Yasası ile 16 binden fazla köyün statüsü değiştirildi. Kâğıt üzerinde kırsal nüfusumuz yüzde 7’lerin altına düştü ama sahada çiftçimiz yaşlandı, yaş ortalaması 58’i geçti. Gençler köyünde gelecek göremediği için şehirlere göç etti.
Soruyorum: Niteliksiz bir şekilde il sayısını artırmanın, tarım emekçisini toprağından koparıp şehir merkezlerinde işsiz bırakmanın kime, ne faydası var?
Gelişmiş ülkeler, özellikle Amerika ve Avrupa, çiftçisini stratejik bir güç olarak görüp "birinci sınıf vatandaş" muamelesi yaparken; biz kendi toprağımızın efendisini şehirlerde mağdur ediyoruz.
Gazi Mustafa Kemal Atatürk’ün "Köylü milletin efendisidir" sözü, sadece duvarlara asılacak bir vecize değildir; bir devlet aklı, bir beka meselesidir.
Mesele Sadece Ekonomi Değil, Beka Meselesidir
Bugün şehirlerde atıl durumda bekleyen yüz binlerce çiftçi nüfusunu yeniden toprağıyla buluşturmak zorundayız. Köylerimizi tabela değişikliğiyle küçültmek yerine; altyapısıyla, teşvikiyle, üretim gücüyle büyütmeliyiz.
Unutmayalım ki bu meselenin bir de güvenlik boyutu var. Kendi toprağında üreten, köyünde kenetlenen ve milli değerlerine sıkı sıkıya bağlı bir kırsal yapı, terörsüz ve güçlü Türkiye hedefinin de en sağlam teminatıdır.
Toprağı boşalan, köylüsü dağılan bir coğrafyada ne tam bağımsız ekonomiden ne de kalıcı huzurdan söz edebiliriz.
Bu yanlış büyükşehir politikasından ve köyleri kentleştirme safsatasından derhal geri dönülmelidir.
Çünkü gerçek çok basit: Köylüsünü üretime küstüren, toprağına sahip çıkmayan hiçbir ülkenin ekonomisi düzelmez!


















