|SELECT LANGUAGE YOU WANT TO READ/Turkey News Agency Internet Newspaper||OKUMAK İSTEDİĞİNİZ DİLİ SEÇİNİZ/Türkiye Haber Ajansı İnternet Gazetesi|
UMUT VAR!
  • Reklam
Cansen ERDOĞAN

Cansen ERDOĞAN

- HAYATIN C ŞIKKI
  • Instagram

UMUT VAR!

24 Mayıs 2021 - 02:49

UMUT VAR!

Tuhaf, sonu belirsiz günlerden geçiyoruz, malumunuz. Memleketime çoktan bahar gelmiş diyen Sezen’e katılıyoruz, bundan da memnunuz. Lakin keyifsizlik, açılıp-kapanmaların verdiği düzensizlik, belirsizlikten ötürü düşük modumuz, enerjimiz. Sıkıldık tabi yaaa, bunaldık evlerde, hasret kaldık sosyalleşmeye. Direnin arkadaşlar! Çoğu gitti azı kaldı, pes etmek yok son düzlükte. Artık virüs düşünsün, ne yapacağım diye !

Bu aralar hem ortalık karışık hem yüreğim. Edith Piaf eşliğinde Nazım’a, Edip Cansever’e, Turgut Uyar’a vermişken kendimi, zamanın nasıl hızlı, nasıl yavaş, nasıl durgun, farklı geçtiğini fark ediyorum. Kör kuyularda merdivensiz kalıyorum sonra çıkışı yine kendim buluyorum. Bütün şiirlerin, dizilerin, dizelerin sonu umuda bağlanıyor bu aralar. Gecenin kör vakti, uyku tutmayıp balkona çıktığımda şu sesi duyuyorum sol yanımda, göğüs kafesimin hemen altında; “Unutma, gecenin en karanlık anı, şafaktan önceki zamandır” 

Çocukluğumun belirgin cümlelerinden biriydi dedemin; ‘Hadi akşam oldu ajansı açın’ demesi. Annemin; ‘Saat yedi oldu, haberleri açın’ ı takip etti onu yıllarca. Ben ise haberler’i izlemiyorum. Birbirlerine silah değil çiçek uzatan toplumlar, açlıktan değil mutluluktan ağlayan insanlar düşlüyorum. Kanla parayla sulanmış, köpük köpük kötülük akan coğrafyalarda değil iyiliğin ve ümidin yeşerdiği topraklarda büyüsün istiyorum çocuğum…

Bak yine umuda bağladım cümlemin sonunu, ah benim iflah olmaz yüreğim. Bağlayacağım tabi; Hangi güç, hangi kanun, ağzına günah bulaşmış hangi varlık susturabilir ki çocukluk hayallerimizi, kırabilir ümitlerimizi ?

‘Ne oldu sana da, haberlerden geldin umuda’ derseniz, cevabı burada, tam karşımda duran Edip Cansever’in mısralarında;

“Bütün iyi kitapların sonunda,
Bütün gündüzlerin, bütün gecelerin sonunda, 
Meltemi senden esen, 
Soluğu sende olan, 
Yeni bir başlangıç vardır…”        

  -İçinizde bir yıldız kaydı mı hiç?

  -Binlerce mi?

  -Benim de öyle. Dilek bile tutamadan hem de. Göğsümün orta yerine kurduğum, o lunaparklı harikalar diyarının tam ortasına, kırmızı rugan ayakkabılı çocukluğumun hemen ardından en ateşli haliyle, bir değil bin yıldız düştü. En sevdiğim şiirlerin, sonu iyi biten öykülerin, dağınık yatakların öncesindeki ateşli saatlerin yüzü suyu hürmetine, içinde umut sakladığım koskoca bir cumhuriyet kurdum yüreğime.

Şimdi böyle yazınca tatsız tuzsuz geldi değil mi ama merak etmeyin, devamı dünyanın en güzel, en faydalı, en anlamlı duygusuna bağlanıyor; Umuda…

 Yaşanabilir mi umut etmeden? Nasıl atlatılır bunca ölüm, gözyaşı, aşksızlık ve de haksızlık umut olmadan?

Nedir sahi umut?

Filistinli bir çocuğun, savaşın olmadığı bir hayatı ve babasının hala yaşadığını hayal etmesidir. Yaşıtları parklarda oynarken, sokakta mendil satan çocuğun eve ekmek götürmeyi düşlemesidir. Hastane koridorunda beklerken iyileşeceğini düşünmektir, hasta annenin. Sıkılan kurşunlara, taşlarla sapanlarla karşılık veren Mezopotamya çocuklarıdır. Barışın tomurcuğunu saklayan topraklar, F-16’lara uçurtmalarla saldırmaktır umut. Olmayacağını, kavuşamayacağını bildiğin halde sevmektir, sevmekten vazgeçmemektir.

Böyle umut kelimesi yankılanırken kafamda, Nazım’ın; ‘İnsan, denizin olmadığı yerde umut adına martı olmalı’ sözü geliyor aklıma. Tam da ‘vay be’ derken Piraye ile olan trajik aşkını hatırlayınca susuveriyorum. Piraye’ciğim yirmi yıl boyunca aşkını, hapishanelerde, sürgünlerde kalan Nazım’ı bekleyerek yaşıyor, umutla. Ama boşuna…

Yine de duygularım, inançlarım işgal altında değil tabi. Ne demişler, cebindeki kalan son şey umutsa kaybetmiş sayılmazsın. Umudun bir rengi olsaydı bence mavi olurdu. Bir tutam bulut, kuruyan topraklara can veren. Huzur dediğimiz de mavi mavi yolduğumuz, denizlerden, gökyüzünden…

 Sayfalarca da yazsam, susmaksızın durup da anlatsam inanmak istemeyen için umut, görmeyen birine gökkuşağını anlatmak kadar imkansız. ‘Ne düşlediysem olmadı, suya düşen tüm hayallerim boğuldu’ diyenlere cevabım tek;  ‘Yaşıyorsan hala umut var !

Aldığın her nefes, Allah’ın senden vazgeçmediğinin kanıtı.  Şans kapımı çalmıyor diyorsun ya belki kapı yok ortada; Kapı koy, zil tak. Ay bile geceleri, yüreği gece gibi karanlık olanlar için umut ışığı olsun diye var.

An itibariyle buram buram arabesk salgılayan ruhlarınız; ‘Umuda bin kurşun sıksa da ölüm, unutma umuda kurşun işlemez gülüm’ diye kamyon arkası sözler fısıldasa da dinlemeyin, salın gitsin. Umut ekin ki mutluluk biçin. Daha modern ya da siz ne diyordunuz buna, kült bir yaklaşımla söylemek gerekirse; Hayat bisiklete binmeye benzer, pedal çevirdikçe düşmezsin!

Her doğan güneş fısıldar kulağına; Uyanma vakti!

Saklambaç oynama zamanı bitti. Saklama kendini, dolambaçlı yollarda kaybolma. Önün- arkan-sağın-solun-için-dışın umut olsun; Sobe- sobe-sobe!

Ve herkesin dinlemesi gereken bir müzik vardır. Yüreğinle ritim tutabilirsen eğer, notaların da umutsa inan;

Ruhun şarkı söylerse hayat seni dansa kaldırır! …

CANSEN ERDOĞAN
www.cansenerdogan.com
twitter: @cansenerdogan
instagram: @cansenerdogan

YORUMLAR

  • 0 Yorum
Henüz Yorum Eklenmemiştir.İlk yorum yapan siz olun..

Son Yazılar